facebook  youtube  twitter  instagram 1/3/2024
chicken time diner rapsodia
ekalampaka.gr



 



28/2 Τέμπη | Όταν σταμάτησε ο χρόνος… ~ 28/8 | 6 μήνες μετά...

Δημοσιεύθηκε από: Αντώνης Βλιώρας  28/08/2023 10:05:59
28/2 Τέμπη | Όταν σταμάτησε ο χρόνος… ~ 28/8 | 6 μήνες μετά...

«Μήτε λιόγερμα δεν είναι - Μήτε παπαρούνες είναι
Αίμα είναι δάκρυ γίνε - Στάλα στάλα το αίμα πλύνε

Πάνε μέρες που οι λύκοι - κλαίνε δίχως τελειωμό
Κι ανασαίνουνε το χώμα - Που μυρίζει σκοτωμό

Μαύρη η ψυχή και ανήκει - Στου παιδιού μου τον φονιά
Σαν θα έβγει του απ΄ το στόμα - Θα μερέψουν τα βουνά»

Έξι μήνες μετά, ακόμη άναυδος, κομπλαρισμένος, αμήχανος, 6 μήνες με την πένα μου να έχει στερέψει από μελάνι, μουδιασμένος, με ναρκωμένη κρίση κι αντίληψη.

Πώς μπορεί κανείς να αποτυπώσει με λέξεις τόση φρίκη, τόσο πόνο, 6 μήνες αποτροπιασμού, ντροπής. Ντρέπομαι για τη ράτσα μου, το είδος μου, 6 μήνες χωρίς τα αγγελούδια, αυτά που προδώσαμε, και συνεχίζουμε...

Χθες Κυριακή πάτησα για πρώτη φορά χώματα στο «Ground Zero» των Τεμπών. Έξι μήνες μετά, στη σκηνή ενός από τα πιο φρικτά ομαδικά εγκλήματα της σύγχρονης ιστορίας. Οι συνάψεις του μυαλού μου άρχισαν να ταυτίζουν τις αποτρόπαιες εικόνες (από τις οθόνες) του εγκλήματος με την πραγματική, την εικόνα που είχα μπροστά στα μάτια μου.

Οι τραγικές φιγούρες των συγγενών βρίσκονταν ήδη στο χώρο. Για πολλοστή φορά τον επισκέφτηκαν. Αυτήν τη φορά για να τιμήσουν τη μνήμη ΤΟΥΣ, με τρισάγιο στους έξι μήνες. Έξι μήνες για όλους τους υπόλοιπους. Για εκείνους ο χρόνος σταμάτησε εκείνη την αποφράδα Τρίτη. Καμιά άλλη μέρα δεν ξημέρωσε…

Εγκλωβισμένοι σε μια ατέρμονη στιγμή, σε ένα σώμα που πονά σύγκορμα, σε έναν πνιγηρό λυγμό, σε μια πληθώρα συναισθημάτων θλίψης, απελπισίας, θυμού, οργής που εναλλάσσονται, σαν άγρια θηρία κλεισμένα σε κλουβί.

Σαν παλιοί γνώριμοι, παρέες παρέες, μοιράζονταν νέα, σκέψεις, συναισθήματα, στη δική τους γλώσσα, περιμένοντας την άφιξη του ιερέα. Κάποιοι, περιφέρονταν στο χώρο θαρρείς στην προσπάθεια τους να αφουγκραστούν στον άνεμο κάτι από ΕΚΕΙΝΟΥΣ, κάποιες φωνές ΜΕΤΑ, τα γέλια ΤΟΥΣ, λίγο πριν...

Την αρμονική συνύπαρξη των συγγενών ήρθε να διακόψει, άκομψα, ένα βουερό και μακάβριο σφύριγμα. Ήταν ο συρμός του τρένου της γραμμής που με περίσσιο θράσος πέρασε μπροστά τους διαταράσσοντας την ψυχική τους ηρεμία, ηρεμία που επανέφερε ο ιερέας κατά την άφιξή του.

Υπέρ των κεκοιμημένων...

Ποιος λόγος είναι ικανός να παρηγορήσει και ποια πλάτη να χτυπήσεις; 
Ποιος λάκκος είναι τόσο βαθύς να θάψουν τον πόνο; 
Ποιο βουνό τόσο ψηλό να πνίξει τις κραυγές; 
Τι λέμε στα παιδιά για το μέλλον, τη ζωή τους, τη χώρα τους; 
Πώς ζητούμε σε κάποιους να προχωρήσουν τη ζωή τους; Υπάρχει νόημα να το πράξουν;
Πώς ευχόμαστε σε κάποιους να καταλαγιάσει ο πόνος τους όταν με τον πόνο θέλουν να πορευτούν το υπόλοιπο της ζωής τους για να μην ΤΟΥΣ ξεχάσουν ούτε στιγμή;
Ποια τιμωρία αξίζει στους φονιάδες;
Ποιος θα δώσει απάντηση στο πελώριο «ΓΙΑΤΙ»;
Θα ξημερώσει άραγε ποτέ «Τετάρτη»... στη χώρα αυτή;

6 μήνες αλλά δεν ξεχνώ...


Share on Facebook Share on Twitter

Σχόλια

Δεν υπάρχουν σχόλια αυτή τη στιγμή.


Ονοματεπώνυμο:
E-mail (Δεν θα δημοσιευθεί):
Σχόλιο:
Συμπληρώστε τον κωδικό:
37126
Αναζήτηση
Αναζήτηση για:
Κατηγορία:
Ημερομηνία (από/εώς):



ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΕΠΙΣΤΡΟΦΗ Εκτύπωση αυτής της σελίδας
 

  booked.net


 
Προτεινόμενα άρθρα

























































 


  © 2012-2024 :: ekalampaka.gr Κορυφή της σελίδας Πολιτική Απορρήτου   ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ